Geschiedenis van het huis
Een versterkt huis uit de 14e eeuw dat in 1681 overging naar de familie Caffarel, die weer Caffarelli werd. Hier groeiden zes broers op die door de Revolutie en het Keizerrijk werden verspreid, van Quiberon tot Akko. Ruim drie eeuwen later ontvangt de familie hier nog steeds gasten.
Tijdlijn
De kerk van Le Falga wordt voor het eerst vermeld. In 1384 heeft het dorp twee consuls: een georganiseerde gemeenschap in het hart van de Lauragais.
Eind 14e of begin 15e eeuw: de oudste toren van het kasteel verrijst, met een schietgat dat de zuidgevel verdedigt.
Het protestantse leger verwoest de Lauragais. Het christusmonogram dat in de put van het kasteel werd gevonden, zou uit deze plundering kunnen stammen.
De advocaat bij het parlement van Toulouse krijgt het vervallen landgoed van Pierre de Soubiran en laat grote werken uitvoeren, waaronder de monumentale trap.
Rome erkent de adellijke afkomst van de familie, die haar Italiaanse naam en wapen terugneemt.
Maximilien gaat naar de school van Sorèze; zijn broers volgen tot 1783.
Maximilien werkt in Castelnaudary mee aan de klachtenboeken en schrijft een verklaring van de rechten van de mens.
Tijdens de Syrische veldtocht raakt Maximilien voor Akko gewond aan de arm en sterft. Bonaparte zal zich over de loopbaan van zijn broers ontfermen.
De familie schenkt haar kapel aan de gemeente. Charles verfraait haar van 1814 tot 1826.
Marie-Laure de Caffarelli koopt het kasteel terug, dat nu openstaat voor gasten en de Erfgoeddagen.
De kerk van Le Falga wordt al in 1318 vermeld en in 1384 heeft het dorp twee consuls. Uit deze periode, eind 14e of begin 15e eeuw, dateert de zuidtoren, het oudste deel van het kasteel. Een schietgat verdedigt nog altijd de gevel, een kanongat de windzijde. Beneden overwelfde zalen, boven één grote ruimte voor de heer en zijn familie.
In februari 1570 trekt het protestantse leger door de Lauragais. Caraman wordt heroverd, Cuq en Auriac verwoest, evenals de kerk van Le Vaux en haar bijkerk in Le Falga. Het kasteel behoort dan toe aan de protestanten Jacques en Jeanne Vernès. Eeuwen later vindt Marie-Laure de Caffarelli op de bodem van de put een gebeeldhouwd christusmonogram, intact en zwart van het slib – misschien weggerukt uit de kerk van Le Vaux en daar geworpen om nooit meer gezien te worden.
De eerste van hen, Scipion Caffarelli, kwam in 1532 uit Italië in het gevolg van Catharina de’ Medici, verloofd met de latere Hendrik II. De familie vestigde zich in Montpellier, verfranste haar naam tot Caffarel en bekeerde zich tot het protestantisme. In 1681 kreeg Philippe Caffarel, advocaat bij het parlement van Toulouse, het landgoed Le Falga van Pierre de Soubiran ter vereffening van schulden. Het lag in puin: een nauwgezette inventaris – een echte “foto” van 1681 – vond slechts drie kamers in goede staat.
Philippe veranderde de oude stal in een hal en liet een monumentale trap met rechte trappen rond een open trapgat bouwen: een theater waar iedereen tegelijk acteur en toeschouwer is, een stralend teken van succes. De pijlers en leuning zijn dezelfde als die van het bisschoppelijk paleis van Castres.
In 1739 erkenden de conservatoren van het Romeinse volk de adellijke afkomst van de familie: de Caffarel werden weer Caffarelli, ook al erkende de Franse kroon dit nooit. Van 1750 tot 1766 maakte Pierre-François het landgoed vijf keer zo groot en draaide het leven in het kasteel om: de oude ingang werd een bijkeuken, er verrees een toren met een schrijfkamer.
Getrouwd in 1755 met Marguerite-Louise-Félicité d’Anceau, kreeg hij twaalf kinderen in elf jaar. Voor deze zes jongens uit de kleine, onbemiddelde adel was er maar één strategie: uitstekend onderwijs aan de abdijschool van Sorèze.
Vlak bij het kasteel
De jongens studeerden tussen 1765 en 1783 aan de school van Sorèze. Hun bustes staan nog altijd in de zaal van de beroemde leerlingen van de abdijschool, en hun naam staat in gouden letters op het erebord. Een must tijdens uw verblijf.
Dezelfde opvoeding, tegengestelde lotsbestemmingen: twee emigreerden, vier dienden de Republiek en daarna het Keizerrijk. Toch bleven ze hecht verbonden. Bustes uit de zaal van de beroemde leerlingen, Cité de Sorèze.
Le Falga 1756 – Akko 1799
Genie-generaal
Schreef een verklaring van de rechten van de mens, zat veertien maanden gevangen in Toulouse en verloor een been bij de Rijnovergang. Als bevelhebber van de genie van het Oosterse leger stierf hij voor Akko. Lid van het Institut d’Égypte.
Le Falga 1760 – Lavelanet-de-Comminges 1845
Maritiem prefect van Brest
Zeeman in de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog en burgemeester van Le Falga in 1792, reorganiseerde hij vanaf 1800 het arsenaal van Brest. Graaf van het Keizerrijk, grootofficier van het Legioen van Eer.
Le Falga 1763 – Saint-Brieuc 1815
Bisschop van Saint-Brieuc
Kanunnik in Montpellier, tijdens de Revolutie vluchteling in Spanje, in 1802 gewijd tot bisschop van Saint-Brieuc. Baron van het Keizerrijk.
Le Falga 1766 – Leschelle 1849
Adjudant van de keizer
Vocht bij Marengo, overtuigde Pius VII om Napoleon te komen kronen, was gouverneur van de Tuilerieën en begeleidde in 1814 de keizerin en de koning van Rome naar Wenen. Pair van Frankrijk.
Kanunnik in Toul, prefect van de Ardèche, de Calvados en de Aube; hij verfraaide de kerk van Le Falga tot zijn dood in 1826.
Als emigrant landde hij met het royalistische leger in Quiberon en werd gefusilleerd.
Het lichaam van Maximilien kwam nooit terug naar Le Falga. Alleen zijn arm keerde terug en werd in de kerk begraven… tot Auguste hem meenam en zich in 1849 naast hem liet begraven.
Omdat er geen bruidsschat was voor Virginie, de enige dochter van Charlotte Caffarelli, maakten haar ooms en tantes haar tot erfgename: bij haar huwelijk met Melchior Guiraud ging het hele landgoed over naar de familie Guiraud. In de 19e eeuw werd de pronkzaal een bibliotheek, kwam er een oranjerie in de westtoren en maakte het erf plaats voor de grote ruimte voor het huidige kasteel.
In 1998 kocht Marie-Laure de Caffarelli het huis terug. Le Falga heeft de nazaten van Philippe Caffarel eigenlijk nooit verlaten.
Ook de moeite waard
De vrome katholieke Félicité d’Anceau maakte van een schuur een kapel en liet een iepenlaan aanplanten – om op een dag Napoleon te ontvangen, zegt de familielegende. In 1804 schonk de familie haar aan de gemeente als parochiekerk.
Charles schonk haar een cassetteplafond en een altaar van marmer uit Caunes-Minervois, voltooid in 1826. Na een blikseminslag eind 20e eeuw gerestaureerd door architect Jacques Villemur, is ze te bezoeken tijdens de Erfgoeddagen.
Het kasteel wordt in de zomer per week of voor een weekend verhuurd aan 21 gasten. Het kleine huis, apart verhuurd, biedt het hele jaar plaats aan 4 personen.
Bronnen: archief van de familie Caffarelli, inventaris van 1681, informatieborden van de Cité de Sorèze.
